Najważniejsza, w rzucaniu palenia jest motywacja, czyli chęć do spełnienia wyznaczonego celu. Motywacja odgrywa kluczową rolę, będąc podstawą wszelkich terapii i prób skończenia z nałogiem.

Dla osób palących, którzy sądzą, że chcieliby rzucić palenie, lecz nie wiedzą jak silna jest ich motywacja, stworzono test Schneidera. Polega on na odpowiadaniu twierdząco lub przecząco na kilka pytań. Określenie siły motywacji do rzucenia palenia może być bardzo przydatne, więc poniżej zamieszczona jest ankieta wraz z interpretacją.

1. Czy chcesz rzucić palenie tytoniu? (TAK/NIE)
2. Czy decycujesz się na to ze względu na siebie, czy też ze względu na inne osoby? (TAK/NIE)
3. Czy podejmowałeś już wcześniej próby rzucenia palenia? (TAK/NIE)
4. Czy orientujesz się, w jakich sytuacjach palisz najczęściej i dlaczego to robisz? (TAK/NIE)
5. Czy możesz liczyć na pomoc rodziny, przyjaciół, partnera, gdybyś chciał rzucić palenie? (TAK/NIE)
6. Czy członkowie Twojej rodziny są osobami niepalącymi? (TAK/NIE)
7. Czy w miejscu, w którym pracujesz nie pali się? (TAK/NIE)
8. Czy jesteś zadowolony ze swojej pracy i trybu życia jaki prowadzisz? (TAK/NIE)
9. Czy wiesz, gdzie i w jaki sposób szukać pomocy w razie trudności z utrzymaniem abstynencji? (TAK/NIE)
10. Czy wiesz, na jakie trudności będziesz narażony w czasie abstynencji? (TAK/NIE)
11. Czy wiesz, w jaki sposób radzić sobie w sytuacjach kryzysowych? (TAK/NIE)

Teraz należy podsumować odpowiedzi twierdzące i przeczące. Jeśli większość odpowiedzi jest pozytywna, to znaczy, że motywacja do zaprzestania palenia jest silna. Jeśli jednak na więcej pytań udzielone odpowiedzi były negatywne, to oznacza, że trzeba wzmocnić swoje przekonanie o chęci rzucenia palenia.

Istnieje wiele możliwości nasilania motywacji do rzucenia palenia. Przykładowo:

• Pogłębienie wiedzy o szkodliwych właściwościach dymu tytoniowego nie tylko wobec samego siebie, ale również bliskich osób. Ważne jest poznać dokładnie jak ogromne szkody towarzyszą przewlekłego paleniu papierosów.
• Zrozumienie objawów odstawienia papierosów. Wówczas łatwiej będzie się przygotować na nieprzyjemne odczucia oraz uzbroić w cierpliwość, mając świadomość, że są one tylko przejściowymi problemami.
• Zaprzestanie zrzucania odpowiedzialności na innych (nerwową atmosferę, złe towarzystwo).
• Porównywanie się z osobami nie palącymi, które kiedyś paliły. Skoro im się udało rzucić palenie, to dlaczego we własnym przypadku miałoby się to nie udać?
• Zapoznanie się z możliwościami wspomaganego rzucania palenia.
• Obserwacja własnego zachowania, jakiego rodzaju usprawiedliwień poszukuje się, aby nie podjąć próby rzucenia palenia.
• Docenienie korzyści płynacych z nie palenia. Nie tylko zdrowotnych, ale również ekonomicznych (znacząco mniejsze wydatki), a także towarzyskich (brak nieprzyjemnej woni, poprawa wyglądu włosów, zębów, skóry).
• Określenie nagrody za wytrwałość w osiągnaniu celu, jakim jest zaprzestanie palenia.
• Odpowiedzialność za stan zdrowia swoich najbliższych.